Editorial, περιοδικό "VOGUE"

Εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία έχω αποφασίσει ότι δεν έχω χρόνο για οτιδήποτε αρνητικό ή μη εποικοδομητικό. Προσπαθώ, λοιπόν, και με επιτυχία θα έλεγα, να θυμώνω λιγότερο, να αντιπαθώ λιγότερους και κυρίως να αποφεύγω αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις που παίζουν παιχνίδια με το μυαλό μου.

Στη ζωή μου, τελικά, δύο πράγματα είναι που μισώ και φοβάμαι: Τον πόνο και τον χρόνο. Κι αν λόγω τρέλας έχω γίνει πλέον ειδική στη παυσίπονα, για τον χρόνο δεν έχω βρει λύσεις ούτε για να τον αντιμετωπίσω αποτελεσματικά ούτε για να προσαρμοστώ στην ιδέα ότι κάθε ηλικία έχει τις χάρες της. Χάρες μπορεί να έχει κάθε ηλικία, οι ρυτίδες όμως δεν μου χρειάζονται ούτε για να εκφραστώ, ούτε για να γίνω καλύτερος και ωριμότερος άνθρωπος. Τον σιχαίνομαι τον χρόνο γιατί χαλάει ότι αγαπώ. Γιατί μεταλλάσσει τη μητέρα μου και τον πατέρα μου σε γέρους, γιατί μεγαλώνει τις θυγατέρες μου πριν προλάβω να τις χαρώ, γιατί φθείρει τις σχέσεις που λάτρεψα και γιατί βλέπω στον καθρέφτη ένα πρόσωπο με αρχή χαλάρωσης και ρυτίδες. Δεν υπάρχει περίπτωση να ανεχθώ αυτή την κατάσταση. Απαιτώ το πρόσωπό μου να καθρεφτίζει την εσωτερική μου ηλικία και διάθεση. Την εσωτερική μου ικανότητα για εξέλιξη και ανανέωση. Πρέπει λοιπόν το έξω να ταυτιστεί με το μέσα. Και στο κάτω κάτω είναι πολύ νωρίς για να αφήσω οτιδήποτε να ταρακουνήσει την αυτοπεποίθησή μου.

Η έρευνα

Κάθε μεγάλο και καθοριστικής σημασίας project στη ζωή μας θέλει πολύπλευρη και σε βάθος ενημέρωση, μελέτη όλων των τελευταίων σχετικών επιστημονικών επιτευγμάτων, γνωριμία με τους καλύτερους «τεχνίτες» του είδους και προπάντων παρατήρηση. Ποιοι και κυρίως ποιες το έχουν δοκιμάσει πριν από σένα και με ποια αποτελέσματα. Γιατί, ενώ στη Νέα Υόρκη, ας πούμε κανένας αξιοπρεπής άνθρωπος δεν μοιάζει πάνω από σαράντα και οι περί κοσμητικής ιατρικής συζητήσεις γίνονται συνέχεια out in the open, εδώ στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο περίεργα. Τα ρουφηγμένα μάγουλα, τα ενέκραστα μέτωπα και τα πρησμένα χείλια φαίνεται ότι προέρχονται από κάποιου είδους ίωση, γιατί δεν βρέθηκε κανείς- καμία για την ακρίβεια- να θελήσει να μου μιλήσει για το πώς τα απέκτησε. Ποιον τελικά θα επιλέξετε για συνένοχο, θα σας το πει κυρίως το στομάχι σας. Γιατί όλοι οι μεγάλοι απανταχού πλαστικοί έχουν και επιτυχίες και αποτυχίες.

Η απόφαση

Τέτοιες αποφάσεις πρέπει να τις παίρνετε μόνες. Αν το έξω σας δεν εκφράζει το μέσα σας το ξέρετε μόνο εσείς. Η μαμά σας σάς βλέπει πάντα σαν το κοριτσάκι της, τα παιδιά σας σαν την πιο ωραία μαμά στον κόσμο και οι φίλες σας σάς προτιμούν όπως είστε, γιατί προφανώς είναι συνομήλικες. Και με τον σύζυγο τι γίνεται; Εδώ υπάρχουν τρεις περιπτώσεις. Ο σύζυγος που σας αγαπάει όπως είστε, ο σύζυγος που αδιαφορεί όπως κι αν είστε και ο σύζυγος που θα χαρεί μαζί σας ότι κι αν αποφασίσετε . O πρώτος είναι ψεύτης, οπότε αγνοήστε τον. Οι άλλοι δύο δεν θα σας δημιουργήσουν προβλήματα, επομένως προχωράτε κατά βούληση. Μόνη λοιπόν. Όσο για το πότε, πιστέψτε με, όταν έρθει η ώρα θα πάρετε την απόφαση μέσα σε ένα βράδυ.

H οργάνωση

Για τέτοιες ιστορίες χρειάζεστε καλή ψυχολογία, χρόνο και χρήμα. Πρέπει να εξασφαλίσετε και τα τρία για να μην ταλαιπωρηθείτε. Σας φτάνει η αγωνία για την διαδικασία και το αποτέλεσμα, δεν σας χρειάζονται επιπλέον σκοτούρες. Εάν υπάρχουν παιδιά μιλήστε τους ειλικρινά. Θα σας δουν πρησμένη, μπλε, ξεφλουδισμένη και με ράμματα. Το «έπεσα από τις σκάλες»δεν το τρώνε τα παιδιά του 21 ου αιώνα. Μιλήστε τους απλά , πείτε τους πως αισθάνεστε, πείτε την αλήθεια. Το πιο πιθανό είναι ότι δε θα καταλάβουν γιατί το κάνετε, τουλάχιστον όμως δεν θα ανησυχούν και δεν θα σοκαριστούν όταν δουν τη μαμά τους παραμορφώνει. Όσο για το γραφείο, εάν δεν μπορείτε να εξασφαλίσετε δύο μήνες άδεια, αλλά μόνο 10-15 μέρες, τότε σας συμβουλεύω να πείτε και εκεί την αλήθεια. Αλλιώς θα γίνεται το λιγότερο γραφική, προσπαθώντας να τους πείσετε ότι αυτό που βλέπουν στο πρόσωπο σας είναι αποτέλεσμα αλλεργικού σοκ. Φροντίστε να κλείσετε ένα δωμάτιο στην κλινική που επιλέξατε και πείτε στον γιατρό σας ότι προτιμάτε τις 2-3 πρώτες μέρες να μείνετε εκεί. Τώρα πια πας το πρωί και το απόγευμα σε στέλνουν σπίτι σου.

Λάθος. Μη δεχτείτε να φύγετε αμέσως μετά την επέμβαση. Όχι γιατί υπάρχει κίνδυνος, αλλά γιατί τις πρώτες μέρες θα έχετε ανάγκη από συχνή βοήθεια και περιποίηση και προπάντων ησυχία, που το πιο πιθανό είναι ότι στο σπίτι δεν θα τα έχετε. Αξίζουν οι 200-300 χιλιάδες παραπάνω, αφού έτσι κι αλλιώς τα έξοδα είναι το λιγότερο σ? αυτές τις υποθέσεις.

Βιωματικό, καθόλου θεωρητικό

Η δική μου έρευνα κράτησε έναν χρόνο, ένα χρόνο το σκεφτόμουν, το συζητούσα, έγινα φίλη με την ιδέα και με τρεις- τέσσερις μεγαλογιατρούς και πέρασα ατελείωτες και στενάχωρες φάσεις μπροστά σε καθρέφτες., τραβώντας με τα δάχτυλα μου τα σημεία που πίστευα ότι θέλουν μάζεμα. Πρώτα απ? όλα αποφάσισα ότι δεν χρειάζεται να γίνει ούτε στο Λος Άντζελες ούτε στην Λιόν, όπου είχε επεκταθεί η ερευνά μου. Στην Αθήνα υπάρχουν τουλάχιστον πέντε πλαστικοί διεθνούς επιπέδου. Εγώ, καθαρά για λόγους χημείας, αποφάσισα ότι ο δικός μου συνένοχος θα είναι ο Σπύρος Ιωαννίδης. Ύστερα τον προειδοποίησα, τον απείλησα και κανονίσαμε την ημερομηνία. Η βάση της επιτυχίας μιας τέτοιας επιχείρησης είναι και οι δύο συμμετέχοντες να έχουν καλό γούστο.. Αυτές οι παραμορφωτικές πλαστικές επεμβάσεις που βλέπετε και σας φέρνουν κάτι μεταξύ γέλιου και θλίψης είναι πάντα κάποιο αποτέλεσμα της επιμονής κάποιας κακόγουστης πελάτισσας και της αδιαφορίας κάποιου κακόγουστου-αλλά όχι απαραίτητα κακού-γιατρού. Ήξερα ακριβώς τι ήθελα. Το περίγραμμα του προσώπου μου να τονωθεί και οι ρυτίδες έκφρασης στο πρόσωπο και τα μάτια να απαλύνουν. Ένα φρεσκάρισμα λοιπόν, μια μίνι επέμβαση και το πιο απαλό laser peeling, γιατί λόγω έλλειψης χρόνου η ανάρρωση μου έπρεπε να είναι εξαιρετικά σύντομη.

Έκλεισα μια υπέροχη σουίτα στο Λητώ και μια Παρασκευή στις 10 ακριβώς ήμουν εκεί. Όταν ξύπνησα, εκτός από τη ζαλάδα της νάρκωσης, αισθανόμουν μόνο ένα τσούξιμο στο πρόσωπο. Πόνο καθόλου. Βέβαια, η προειδοποίηση στον Σπύρο ήταν για το αποτέλεσμα και η απειλή για τον πόνο. Είχε φροντίσει λοιπόν να μου δίνουν τα κατάλληλα παυσίπονα, πριν προλάβω να παραπονεθώ. Όταν ανέβηκα στο δωμάτιο πήγα κατευθείαν στον καθρέφτη. Ένας λευκός ελαστικός επίδεσμος γύρω από το πρόσωπο μου, το οποίο ήταν τεράστιο, στρογγυλό και μπλε με καφέ ανταύγειες. ?Ήταν καμένο το δέρμα από το laser, με έτσουζε, αλλά- η έκπληξη και ανακούφιση-δεν πονούσα. Την επόμενη μέρα μου έβγαλε τον επίδεσμο, ενώ είχα ήδη αρχίσει να ξεφλουδίζω. Η μόνη παρενέργεια, που ευτυχώς αντιμετωπίζεται εύκολα, ήταν η αϋπνία. Μια ζωή κοιμάμαι στο πλάι και τώρα λόγω της επέμβασης έπρεπε να κοιμάμαι ανάσκελα. Αλλά όπως σας είπα μένετε μερικές μέρες με αυτούς που ξέρουν πώς να σας φροντίσουν. Έμεινα 4 μέρες.

Την ημέρα που πήγα σπίτι, το μισό πρόσωπο είχε ξεφλουδίσει και είχα φοβερή φαγούρα που αντιμετωπίστηκε με αντισταμινικό σιρόπι. Τα λίγα ράμματα βγήκαν την όγδοη μέρα, ενώ από την δέκατη Πέμπτη άρχισα να κοιμάμαι στο πλάι. Τη δωδέκατη μέρα πήγα στο γραφείο.
Τώρα, ένα μήνα μετά, είμαι ακόμα λίγο πρησμένη και ενώ το δέρμα μου έχει όλο αλλάξει είμαι ακόμα κόκκινη και ερεθισμένη σε κάποια σημεία, κάτι που αντιμετωπίζεται με ένα ελαφρύ make up. Θέλει σίγουρα υπομονή και όχι υστερίες. Όπως λέει και ο Σπύρος, το τελικό αποτέλεσμα θα φανεί σε 2-3 μήνες.
Οσο για τα σχόλια είναι πολλά, από θετικά έως ενθουσιώδη, και τα διερευνητικά βλέμματα ακόμη περισσότερο. Τι πραγματικά πιστεύουν δεν το γνωρίζω, γιατί φαντάζομαι οι πιο ενδιαφέρουσες ατάκες ακούγονται όταν δεν είμαι παρούσα. Το μόνο που μετράει όμως είναι το πώς αισθάνομαι εγώ. Μέχρι στιγμής λοιπόν, είμαι ευχαριστημένη. Χωρίς να έχω αλλάξει, φαίνομαι πιο ξεκούραστη, πιο φρέσκια, πιο νέα. Όχι θεαματικά, άλλωστε η μεγάλη αλλαγή δεν ήταν το ζητούμενο. Το ζητούμενο ήταν να αισθάνεται ωραία η ψυχή μου. Και έτσι είναι γιατί, πιστέψτε με, αν έπρεπε θα το ξανάκανα αύριο το πρωί.